کهکشون بی ستاره

رو مگردان ز من و آه مکش پشت سرم ، اي گل ياسمنم!

ديدگان پنهان مکن از من ، توخيره بنگرم ، اي گل ياسمنم!

مده آزار مرا ، طعنه مزن ، بي سپرم! ، اي گل ياسمنم!

نازک آراي تنت ، مي ربايد دلکم ، اي گل ياسمنم!

گيسوانت را مپوشان آبشارت صنمم ، اي گل ياسمنم!

وام دار رنگ چشمانت بود ، هر نفسم ، اي گل ياسمنم!

شرب عشقت را بنوشان تا سحر ، شهساغرم! ، اي گل ياسمنم!

خنده کن بر من دوباره غير از اين مي شکنم ، اي گل ياسمنم!

واژه واژه بشنو از من عذر خواهي ، اين منم! ، اي گل ياسمنم!

سر کن اين طوفان قهر و رحم کن قاصدکم ، اي گل ياسمنم!

+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم خرداد 1388ساعت 0:8 قبل از ظهر
به قلم: ایمان |

باهمه بی سروسامانیم بازبه دنبال پریشانیم آمده ام بلکه نگاهم کنی عاشق آن لحظه طوفانیم دلخوش گرمای کسی نیستم آمده ام تا که بسوزانیم