انسانها همانند رودخانه اند هر چه عمیق تر باشند ارام ترند

صد سال بعد از مرگ من گر بشگافی قبر من خواهی شنید از قلب من دوستت دارم دوست من

میدونی دلیل کسوف وخسوف چیه ؟چون خورشید وماه واسه دیدنت دعوا میکنن

زندگی شهد گلی است که زنبورعسل ان را خواهد خورد هر چه میماندعسل خاطره هاست

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی باقلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

میگویند شقایق ها نمیمیرند *بس تورادوست دارم تا مرگ شقایق ها

بي تو در خلوت شب ،شب همه شب بيدارم

آه اي خفته که من چشم به راهت دارم

آسمان برای داشتن ماه دام نمی گذارد، آزادی آسمان ماه را پایبند می کند.

گفت شيفتــه بــاران شــو ،
وقتـی بـی‌تـابی می بــارد و خيست می‌کنـد ،
شيفتــه بـاران که شـدم ، بـــاران باريـد امـــــــا
هرگـز خيســـم نکرد .
شايد هنوز تا سپيده ‌دمـان شيفتگی راستين هزار فرسنگ فاصله است.
امــــا تـو ای سپيــده صبـح
بــه هنـگامه ميــــلادم دستــی بـرآور
بگــذار نامم مشوش هراس از پيـــروزی تاريکـــی نبــاشد
بــه هنـگامــه آغـــــازم دستــی بـرآور
بگـذار نه شيفتــه باران باشم ، نه مهتاب ، نه ابر ، نه شب و نه ستاره
بــه هنـگامه آمـــــدنم دستـــی بـرآور
بگـذار طلوع دروغيـن شب بيچـاره ای نباشـم ، در انتـظار نافرجـام روشنـــــــی
خـــدا را
بــه هنگامـــه ميـلادم دستــی بـــرآور

تو از کجای این زمین  مرا نظاره میکنی

که چشم من پر ازنگاه بی ریای توست 

تو از کجای این زمان مرا اشاره می کنی

که راه من پر از نشان و ردّ پای  توست 

تو از کجای متن گل مرا نشانه می روی

که قلب من پر ازشکوفۀ خیال توست 

تو از کجای نغمه ها مرا ترانه می شوی

که ساز من پر از صدای خوش نوای توست

تو از کجای هر کجا مرا کنایه می زنی :

که خوب خوب من توئی ، دلم پر از وفای توست

                         ابر باش که با التماس نگاهت کنند تا ببـــــــــــــــــــــاری

شاخه ها
به شکل نام تو سبز می شوند
پرنده کوچکی که نمی دانم نامش چيست
حروف نام تو را
بر کتابم می ريزد
آفتاب
به شکل پرنده ای از مس
گرد صدايم
بال می ريزد
و من می دانم سکوت
فقط به خاطر من سکوت است
اما من
دلتنگ توام
شعر می نويسم
و واژه هايم را کنار می زنم
که تو را ببينم

بدي را با عدالت پاسخ دهيد، مهرباني را با مهرباني

 شاید هجوم  برده ی بغض تو

بی بهانه نبود

از پی لحظه های ابری آرام

تپش نو برگ های نور

لرزش پلک فانوس های بلور

رد هجای سرخ باران بود !

باز هم آدينه‌اي آمد ولي مهدي كجاست؟
يك نفر مي‌گفت مهدي جمعه‌ها در كربلاست ..

به انتظار و اميدي نشسته ام که بيائي ، بيائي و گره از کار بسته ام بگشائي ..
دلم گرفته ازين جمعه هاي خلوت و غمگين ، دلم گرفته ازين لحظه هاي تلخ جدائي ..
غبار آمدنت را نديد قطره ی اشکي ، اشاره اي به ظهورت نکرد دست دعائي..

کی می‌شود صبح ، ناشتای چشم‌هایمان را به نگاه تو بگشاییم؟ کی می‌شود شام ، تصویر تو را به

قاب خوابهایمان ببریم؟ کی می‌شود شب و روزمان، در فضای ظهور تو بگذرد؟ يا ابا صالح من ...

فقط يك جمعه مي آئي ولي من / تمام جمعه ها را دوست دارم

میکردم موندگاری                  تو که باورم نداری

روی تنهایی چشمام                      کی قدمهات و میذاری

عکست توی قاب سنگی                 پر سردی و سکوته

تو کی هستی که نیازم                   حتی باورت نبوده !

آخ که احساس جدایی                    من و تا کی می سوزونه

وای که بی تو گنگ و سردم           زرد و بی روح ودیوونه

یه روزی میای دوباره                  ولی اون روز خیلی دیره

برمیگردی تو یه روزی                که دل از عاشقی سیره

بیا تا تنهایی من                          هی بهونتو می گیره

بیا پا بذار رو چشمام                      که دلم هنوز اسیره.......    

بیشتر مذاهب و فرقه ها این نکته را تعلیم داده اند:از دنیا دست بشوی. و من به تو تعلیم می دهم: دنیا را دگرگون کن. (اوشو)

اسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم

دلتنگ

شیشه پنجرهرا باران شست

اما چه کسی نقش تورا خواهد شست

از دل من