به خارزار جهان ،گل به دامن ، با عشق .

صفای روی تو ،تقدیم می کنم،  با عشق .

درین سیاهی وسردی بسان اتشگاه ،

همیشه گرمم همواره روشنم با عشق ،

همین نه جان به ره دوست می فشانم شاد،

به جان دوست،که غمخوار دشمنم با عشق .

به دست بسته ام ای مهربان ،نگاه مکن

که بیستون را از پا در فکندم ،با عشق .

دوای دردبشریک کلام باشد وبس

که من برای تو فریاد می زنم :با عشق.

پشت آن پنجره

مثل یک پنجره در تاریکی

که به یک پنجره می اندیشید

به تو می اندیشم .

پشت آن پنجره در تاریکی

به چه می اندیشی؟

قرار نیست خاطره‌ای باشی از یک بعد‌ازظهر

تفنگی باشی که شلیک می‌کند

قرار نیست!

می‌خواهم فریاد بزنم:

از یک فنجان قهوه آغاز شد

مردی که

در خیابان نگاه‌ام کرد

و فهمیدم که دوست‌اش دارم؛  شاعر شدم

تو ای مجنون که عشق نام داری

شراب شوق من در جام داری

ترا آن به که با دردم نشینی

که جان در بازی از رویم ببینی

مگر نشنیده ای ای از خرد دور

که پروانه ندارد طاقت نور

برو می ساز با اندوه و خواری

که سازد عاشقان را بردباری

امشب به مقصد دل من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که در آغوش می کنی

در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست

هشیار ومست را همه مدهوش می کنی

فرشته و شاعری با هم دوست شدند.
فرشته پري به شاعر داد و شاعر ،شعري به فرشته.
شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت. فرشته شعر شاعر را زمزمه كرد و دهانش مزه عشق گرفت.
خدا گفت: ديگر تمام شد. ديگر زندگي براي هر دوتا دشوار مي شود. زيرا شاعري كه بوي آسمان را بشنود، زمين برايش كوچك است و فرشته اي كه مزه عشق را بچشد، آسمان...

                         جایی
که هیچ گاه دیگر

هیچ چیز

               نه دندانهای سفید

                                                       (حسین پناهی )

دستهایم برایت شعر می نویسند

اما تو نخواهی خواند

آتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرگز نخواهی دید

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت

و باز تو درک نخواهی کرد

عشق من ...

مرا تنها مگذار

کنار این پرچین های کوتاه که یادآور لحظات و خنده های ما بود

یا کنار آن چنار بلند که عمری در بازیهایمان برآن چشم گذاشتیم

کنار آن دیوار کاه گلی که با گریه تو گریستم

تو از من پرسیدی چرا اشک می ریزم و من گفتم ...

یاد داری نگاه آخر را

چه آسوده می گذشتی و جا می گذاشتی

اکنون می گذارم و می گذرم

نه از تو ... نه از دنیای تو ...

آری از هستی و خاطراتت می گذرم

اینجا شمال است...

هوای شرجی دریا و چشمان به راه مانده ی زن جاشو...

اینجا جنوب است...

صورت آفتاب زده ی مرد زیر حرارت خورشید در کسب یک روزی حلال زنی با یک کوزه زلال منتظر...

اینجا شرق است...

ستیغ قله های پر برف و مردان تن داده به دامان کوه گیسوی فرو هشته ی زنان

اینجا غرب است...

.................

و اینجا  ایران است و دلم پرپر می زند برای یک نفس در هوایش زدن...

که در پی شکفتن بغضی در فضای غم گرفته رها می شود ...

فرو می برم نفس را...

حالا کسی هوایی هوای من شده است ...

و همه هوایی نفس های بیشمار....

که در پی شکفتن بغضی در فضای غم گرفته رها می شود ...

فرو می برم نفس را...

حالا کسی هوایی هوای من شده است ...

و همه هوایی نفس های بیشمار....

می شود از یک نقطه به ایمان رسید...

یا در اندیشه ی جمله ای کافر شد...

می شود مترسک بود و عاشق گنجشکهایی ...

که از تمامی مزرعه یک دانه گندم می خواهند...

می شود پریدن کلاغی را دوست داشت...

و او را دشمن جالیز خطاب نکرد...

می شود دست در دست جویبار...

هر قطره ای را به دریا رساند...

می دانم همه کائنات به چیزی دل بسته اند و تو خدای خوب انتهای دلبستگی هایی .نقطه ی پرگار آفرینش .جاده هموار سعادت از کوچه ی تو می گذرد .چه می گویم ؟تو انتهای سعادتی عین سعادت .فقط تنها مانده ام که چرا صبر تو خیلی زیاد است و یا اینکه ما عجول..

کودک خیالم ...

بازی می کند...

از دیوار یادها بالا میرود ...

 و دستانش زخمی می شود...

و جای زخمها هنوز هست ...

کاش کوچه ی بازیهای من ...

یک روز خرداد ماه ...

اسیر سیل نمی شد ...

نازنین ...

باور کن ...

اگر رویا نبود...

زندگی چیزی...

بزرگ چیزی کم داشت ...

پس در رویاهایم وقتی به تاریکی می رسم ..

زمزمه با تو ارامم می کند.

ایستادن در ایستگاه متروکه ای بود...

و انتظار برای قطاری که مرا سوار کرد...

 و بردبه مقصدی آنسوی سرزمین های سوزان ...

من دور شدم از خاطراتم...

 و بال های مرا بستند با بندهایی که تنها مرا برای روزهای بی کسی شان می خواستند...

دیربازی است من با اینکه زندانبانم ...

اما زندانی هستم...