برای زندگی فکر کنید،ولی غصه نخورید

   دلبستگی انسان، بزندگی نیست بخوبی آنست

زرنج و راحت گیتی مرنجان دل مشو خرم 

                                          که آیین جهان گاهی چنین گاهی چنان دارد

فاصله دخترک تا پيرمرد يک نفر بود ، روي نيمکتي چوبي،روبروي يک آبنماي سنگي.پيرمرد از دخترپرسيد:

چه کسی وسعت اندوه مرا باور کرد؟چه کسی؟

چه کسی روی سیاهم همه را شبنم کرد؟چه کسی؟

چه کسی شاخه گلهای درونم همه راپرپر کرد؟چه کسی؟

چه کسی بود که  بشکست صدایم به سکوت؟چه کسی؟

چه کسی سنگ صبور دل من خواهد بود؟چه کسی؟

چه کسی  غصه عالم همه را قسمت کرد؟چه کسی؟

چه کسی دست مرا با دست گرمش گره ای خواهد زد؟چه کسی؟

چه کسی  نام مرا در تا به سحر زمزمه خواهد کرد؟چه کسی؟

 من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریائی خود نداری؟!!!

من چون توئی دارم که تو چون خود نداری !!