چقدر دير متوجه مي شويم که زندگي يعني همان

 روزهايي که زود گذشتن آن را آرزو مي کنيم

سلام

فقط اومدم براي تو.

من تماميت نور را باتو

در تو

و ازتو ديدم

پس چرا ؟

چرا من رومحتاج غير خودت ميكني؟

...

بازم به اميد تو سلام.

مرا ببخش که تو نمی دانی...

تا کی باید به خاطر دوری تو اشک بریزم و حسرت آن دستهای گرمت را بکشم...؟

 تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا تو را به من برساند ، نزدیک و نزدیک تر کند
 تا بتوانم تو را در آغوش بگیرم؟... تا کی باید صدای غم انگیز آواز مرغ عشق را بشنوم

 و دلم برایت تنگ شود؟ تا کی باید غروب پر درد عاشقی را ببینم و دلم بگیرد!

تا کی باید تنهایی به خورشیدی که آرام آرام به پشت کوه ها می رود را نگاه کنم و

 تا کی باید لحظه ها و ثانیه ها را یکی یکی بشمارم تا لحظه دیدار با تو فرا رسد؟ خسته ام !

 یک خسته دلشکسته عاشق بی سر پناه.... عاشقم ! یک عاشق دیوانه سر به هوا .....

کاش مي شد هيچ کس تنها نبود

کاش مي شد ديدنت رويا نبود

گفته بودي:"با تو مي مانم" ولي

رفتي و گفتي که :"اينجا، جا نبود"

سالهاي سال تنها مانده ايم

شايد اين رفتن سوال ما نبود

من دعا کردم براي بازگشت

دستهاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که:"فردا مي رسد"

کاش روز ديدنت فردا نبود!

زندگی رسم خوشایندیست

 زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرسشی دارد اندازه عشق

زندگی چیزی نیست که لبه طاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست

زندگی سوت قطاریست که در خواب پلی می پیچد